«به نام خدایی که اگر حکم کند همه محکومیم»
فرزاد حسنی از جمله مجریان پر سر و صدای تلویزیون است.
بخشی از این هیاهوها به فرامتن حرفه او پیوند دارد و بخشی به نوع اجرایش. کیفیت اجرای او همیشه محل اختلاف بوده ، برخی شیفته اش هستند و عده ای در برابرش گارد دارند. با این حال از نظر حرفه ای حسنی کارش را بخوبی بلد است و می تواند کاری کند که مهمان و مخاطبش میخکوب شود. فرزاد حسنی با «اكسیر» از پنج شنبه هفته گذشته به صحنه اجرا بازگشته؛ برنامه ای كه با تجربیات پیشین او تفاوت صد و هشتاد درجه ای دارد و سویه اش سبك زندگی و نكات پزشكی است.

اگر مجری، مجری باشد هیچ برنامه ای در تلویزیون كم بیننده نخواهد بود. مجریان می توانند یک برنامه معمولی را تبدیل به برنامه ای جذاب و پربیننده کنند. این تجربه ای است که در شبکه های پربیننده دنیا رخ می دهد و بخش عمده ای از توفیق خود را به خاطر تکیه بر مجریان اختصاصی شان بدست می آورند.
اگر بخواهیم قضاوتی جامع درباره اجرای او در این برنامه داشته باشیم ، بهترین روش دقت در بیان ، رفتار و نوع پوشش او است. در چنین برنامه هایی احتمالا بعضی مجریان می گویند نیاز نیست همه توان در خدمت اجرا باشد چرا که اصل، حرف و پیامی است که از برنامه منتقل می شود. برای فرزاد حسنی اما این تفاوت ، فرقی نداشته و همان انرژی و شادابی را دارد كه مثلا در برنامه جنجالی و تخصصی اش «كوله پشتی».
فراتر از آن ، حسنی در «اكسیر» یكی از بهترین اجراهایش را دارد تجربه می كند. او در كنار مهمانان برنامه كه همگی در رشته خود مثل (تغذیه و پزشكی) متبحرند می ایستاد و كم نمی آورد. گاه حتی به پشتوانه قدرت بیانش از مهمان هم جلو می زند و اطلاعاتش را طوری بیان می كند گویی سال ها متخصص تغذیه بوده! البته كه این بدیهی ترین وظیفه یك مجری است اما وقتی با مجریان بیشماری در تلویزیون روبروییم كه بجای مسلح كردن خود به اطلاعات مورد بحث برنامه،حرف های گنگ و مبهم می زنند و جلوی مهمان فقط سر تكان می دهند، ارزش كار حسنی بهتر به چشم می آید. اگر مجری، مجری باشد هیچ برنامه ای در تلویزیون كم بیننده نخواهد بود. مجریان می توانند یک برنامه معمولی را تبدیل به برنامه ای جذاب و پربیننده کنند.
تفاوت «اكسیر» اما در مجری آن است. حسنی بر خلاف مجریان عصا قورت داده و نیز بر عكس مجریانی كه از شدت صمیمیت ، لوس می شوند، بقاعده با مهمانان و بیننده ها برخورد می كند. این دیگر ورای مسائل آكادمیك و تئوری های اجراست و دقیقا به ژن آدم ها بر می گردد. حسنی ذاتا بداهه گواست و می داند كی، چه بگوید. شرایط طرف مقابل را هم درك می كند و شوخی هایش به اندازه است. این هم دیگر ویژگی ذاتی او است كه می داند اصطلاحاتش را كجا و و با چه لحنی بكار ببرد.
طوری كه هم حرفش را زده باشد و هم موجب نشاط و خنده بیننده شود. حالا می توان گفت
اگر مجری، مجری باشد هیچ برنامه ای در تلویزیون كم بیننده نخواهد بود. مجریان می توانند یک برنامه معمولی را تبدیل به برنامه ای جذاب و پربیننده کنند. این تجربه ای است که در شبکه های پربیننده دنیا رخ می دهد و بخش عمده ای از توفیق خود را به خاطر تکیه بر مجریان اختصاصی شان بدست می آورند.
بی دلیل نیست که نام هایی مثل جیم فالون، الن دی جنرس، اپرا وینفری، جثی لئو، کانن اوبراین، جان استوارت و دیگران محبوبیتی همپای سلبریتی ها پیدا کرده اند و در اتفاقات جامعه شان نقش مهمی ایفا می کنند. قصد مقایسه نداریم اما هر گاه به مجریان وطنی اعتماد شده و آن ها نیز ظرفیت لازم را داشته اند ، اتفاقات خوبی رقم خورده. نمونه اش عادل فردوسی پور و رامبد جوان است که به تنهایی سهم زیادی در جذب مخاطب میلیونی داشته و دارند. فرزاد حسنی هم چنین پتانسیلی دارد به شرط آن که کمی از حساسیت های پیرامونی بکاهد و در مسیر قدم بگذارد که بیننده صداقت را بر جسارتش مقدم بداند. حسنی همیشه مجری پرسروصدایی بوده؛ چه زمانی که گوینده رادیو بود چه وقتی که برنامه های نه چندان مشهوری مثل «نقطه ب» را اجرا می کرد.
با «کوله پشتی» اما شهرتش همه گیر شد.حتما تکیه کلام ابتدایی اش خاطرتان هست: «به نام خدایی که اگر حکم کند همه محکومیم» با استفاده از اصطلاحاتی این چنینی و بیانی شیوا، شیوه متفاوتی پیش گرفته که اتفاقا هم موفق بوده. تاکید بر این یادآوری یعنی آن که حسنی می تواند بالاتر از جایگاهی که هست ، بایستد. حسنی ابتدای سال 93 با ویژه برنامه سال تحویل شبکه دو یعنی «نو در دو» روی آنتن بود اما بعد از آن دیگر فرصت اجرا پیدا نکرد و بار دیگر به رادیو رفت. البته علی اصغر پورمحمدی معاون سیما و نیز مدیر شبکه سه نسبت به او حسن ظن داشتند و قرار بود سال پیش برنامه ای با نام «آقازاده ها» اجرا کند.
حاشیه های زندگی اش اما اجازه نداد و او حالا با برنامه بی دردسری مثل «اکسیر» به تلویزیون بازگشته است. این که مسئولان تلویزیون در حال باز کردن مسیر برای چهره های موفق هستند ، تحسین برانگیز است ؛ شک نکنید حضور مستمر افرادی مثل احسان علیخانی ، فرزادحسنی ، رامبد جوان ،عادل فردوسی پور، مهران مدیری و ... روی آنتن یک نتیجه بیشتر ندارد: رونق تلویزیون و از سکه افتادن شبکه های رقیب.
احمد رنجبر -بخش سینما و تلویزیون تبیان
http://www.tebyan.net/newindex.aspx?pid=314617